hey deli, ağlama!

Birikiyor aklın gövdeleri
Başucumda
Ben yorgun bir yatakta
Uyurken usulca
Üzerime eğiliyorlar
Kapkaranlık zamanlarıyla
Belki diyorum
Bir tufanın habercisidir tüm bunlar
Sonra diyorum kendime;
Hey deli, ağlama…
Bu yılgın ama her şeye rağmen öfkeli savaşlar
Böyle yırtılıyor işte
Zamanın gergin telinde dilim
Aklımdan çıkanları
Geri getirmenin bir yolu olmalı
Ve sonrasız bir öncelik tanımıyorlar bana
İşte bana söylenenlerden sonra
Aklımda kalanları bir ipek böceği kozasıyla
Örüyorum gerçekleri
Bir günlük yalancıktan yaşayacakbir kelebek uğruna
Savaş tanrıçasının ellerinden
Dökülen...
Kum taneleri sayısınca beklediğim günler
Omzuma düşen
Saçlarımın gölgesine
Gömüldüler...
Yabancıymış
Yanımda olan gönüllüler
Ben bu sona katlanamıyorum
Ama yürüyorum dar sokakları
Üzerime pıtır pıtır damlayan yağmur taneleri
Öfkenin damarlarında
Kuruyor...
Artık yanmıyor meşalesi zamanın
Sönmüş yıldızları eteklerime dolduranlar
Bir sebepten dolayı
İşte....
Gittiler
Sebepler öyle çok ki gitmek için
Kalmak içinse yokmuş dediler
Avurtlarım çöküyor
Korkuyorum
Ve sebep yaratamıyorum
Kalan...
Bu yalandan yanan
Ateş
Isıtamıyor üşüyen sevinçlerimi
Düşüyor teker teker
Yıldızlar üzerime
Yarılan anlamlardan
Kanın...
Damlıyor
Artık sebebin kalmadı diye
Diretiyor içimdeki çocuk
O ağlayabilir özgürce
Gözyaşlarım akmıyor
Savaş tanrıçasının elinden
Düşüyor
Oku...
Yenik bir vuslatın kapı arasından
Uğurluyor ruhunu…