BU, BENİM DÜNYAYA SON GELİŞİM…

Hepsi bu kadar basitti işte
Işığın ve karanlığın hükmünü yitireli asırlar olmuştu
Ve ben ölesiye yorgundum
Ve bu benim dünyaya son gelişimdi
Yalnızlığın ısırgan otları tüm ruhumu parçalarken
Siz orda neler yapıyordunuz, hiç bilmiyordum.
Bu kadar zor muydu güneşi doğurmak,
Karanlığın içinden?
Oysa ben siz olmasaydınız, kendi güneşimle ısıtırdım kendimi
Tüm ruhum coşkunun ellerinde sevinçten uçabilirdi
Kesin ve hiddetli sözlerimin altında yatan nedenleri hiç bilemediniz
Onlar nefret bile değildi…
Hiçliğe yelken açmamı salık verdiğiniz için müteşekkirim
Çünkü ben yalnızlığın yalın ateşinde dilimi bilelemesini de bilenlerdenim
Çünkü ben buna rağmen birkaç parçaya bölünüp parçalarımdan bazılarını
Size verebilenim
Yeni mi anladınız, bence hiçbir zaman anlayamadınız
Sesimin bir rengi yok artık
Siz çıkarken ben giriyordum içinize
Ben çıkarken siz geliyordunuz
Rastlaşamadığımız için üzgünüm
Dönen zamanın ivmesini artık istediğiniz yöne çevirebilirsiniz
Ve beni kibar bulmayabilirsiniz
Çünkü değilim...
İnekleriniz için otlaklarınızı sabanınızla sürünüz
Ve daha iyi verim alabilmek için yeşil otlar dökünüz önlerine
Sağınız işte dünyayı
Ta ki memelerinde tek damla süt kalmayana kadar
Ben mi?
Ben direneceğim, girdiğim yollardan geri dönmeyeceğim
Kovulduğum bir evin kapısını asla bir daha çalmayacağım
Göğün ve yerin durumunu merak etmeye devam edeceğim
Ve beni hep ben istemediğim zaman bırakıp gittiğiniz için
Size lanet edeceğim…